De kracht van onbegrensde tijdloze relaties

De kracht van onbegrensde tijdloze relaties

De kracht van onbegrensde tijdloze relaties

Ieder consult tussen therapeut en patiënt is uniek. Sommige patiënten maken een onvergetelijke indruk, andere zijn snel vergeten. Maar hoe je het ook bekijkt: iedere ontmoeting is voor beiden van betekenis dankzij uitwisseling van woorden, indrukken en ervaringen. Binnen die uitwisseling gaat het voor een TCM-therapeut niet alleen om zijn specifieke kennis maar minstens evenzeer om de manier waarop hij in het leven staat.

Dat maakt geneeskunst volgens de Chinese traditie zo mooi: het besef dat alles relatief is ten opzichte van waar je het aan relateert. Kijk maar naar het besef dat TCM’ers zich eigen hebben kunnen maken dat alles een yin-yang relatie heeft. Als we een stapje verder gaan, betekent dat ook dat we ons het besef eigen zouden moeten kunnen maken dat we in alles het wuji (‘niets dat alles is’ en tegelijkertijd ‘het alles dat niets is’, ‘het tijdloze waar alle tijd is’, ‘het grenzeloze waar alle ruimte is’, ‘Ming’) zouden moeten kunnen herkennen. Alleen is ‘tijdloosheid’ voor ons zintuiglijk niet waarneembaar en is het grenzeloze besef niet tastbaar. Of toch?...

Is het doorgronden dat alles onlosmakelijk met elkaar is verbonden - en dus ook met het tijdloze en grenzeloze - niet dé manier om contact maken met de kern van iedere relatie, en dus ook met de kern van het leven? Is het besef dat in de aard van de dingen wu wei (‘het niet-handelend handelen’) het natuurlijke ritme van de wetmatigheden van qi is, niet van fundamenteel belang voor iedere TCM’er? Is daardoor wat we in een patiënt herkennen als verstoringen van yin en yang niet óók te begrijpen als een verstoring van het niet-handelend handelen? En daarmee als een verstoring van het contact van iemand met zijn Ming of wuji?

Willen we dat herkennen als TCM’er, dan zullen we ons kwetsbaar moeten opstellen en onze patiënten vanuit onze eigen Ming of wuji tegemoet moeten treden. Dat gaat verder dan yin-yang-kennis toepassen of als therapeut iemand willen ‘helpen’, dat vraagt om de bereidheid om samen met de patiënt naar een nieuwe situatie te bewegen waarin de patiënt het contact met zijn ‘Ming’ kan hervinden.

Bij de cursussen Diagnostiek in de praktijk gaat het in eerste instantie om het goed toepassen van TCM-kennis. Wat is de juiste diagnose? Wat is daarvoor het behandelingsplan? Welke vragen moet ik stellen om tot de kern van het probleem van de patiënt te kunnen doordringen? Dat heeft deels met het volgen van de strategie van de differentiaal diagnose te maken, en deels met mensenkennis.

Maar soms is acupunctuur of een kruidenformule niet voldoende om iemand ‘beter’ te maken en moet het verhaal achter de klachten worden gehoord door de TCM-therapeut.

Bij Bu Ming in de praktijk leren cursisten die de Bu Ming cursus in het verleden hebben gevolgd, hoe ze moeten handelen als een patiënt het contact met zijn Ming kwijt is. Hoe kunnen ze dan samen met de patiënt de beweging in gang zetten zodat de patiënt het harmonieuze contact met zijn tijdloze en grenzeloze ‘Ming’ weer zélf in stand kan houden? Daartoe heeft de therapeut verschillende behandelmethoden tot zijn beschikking, zoals pushing hands, vloerdans, vijf tijgers, hemelse cyclus, Qigong, Tai Chi, meditatie en harmonieuze communicatie. Er is echter geen kant-en-klaar Bu Ming pakket, er is daarentegen wel het samen-spel tussen therapeut en patiënt, waarbij van beiden gevraagd wordt elkaar in alle zuiverheid tegemoet te treden en samen de weg naar ieders Ming af te leggen.

Tijdens de Wandeling door het innerlijk landschap leren cursisten hoe alles volgens de Chinese geneeskunst met elkaar samenhangt. De afbeelding van het innerlijk landschap met zijn provincies, rivieren en specifieke locaties is een weerspiegeling van de organen, meridianen en acupunctuurpunten, die wonderlijk door elkaar zijn geweven tot een organisme wat op zijn beurt in nauwe samenhang met het universum beweegt. Daarnaast bevat het innerlijk landschap ook allerlei symbolen waarmee de functionaliteit en Chinese filosofie vorm is gegeven.
Het snappen van het innerlijk landschap zou tot de basiskennis van iedere TCM’er moeten behoren. Het vergroot het besef dat alles relatief is ten opzichte van waar je aan relateert. Als je relateert aan wat je zintuiglijk kunt waarnemen, zie je alles als yin en yang. Als je relateert aan wat je met het menselijk verstand kunt begrijpen, zie je alles als filosofische, culturele, wetenschappelijke, medische kennis, als fractal, macro en micro. Als je relateert aan wie je in de kern bent, zie je alles als Ming en wuji, in zijn tijdloze, grenzeloze verband.

Systeemgeneeskunde en TCM zet dit inzicht in om het systemische, ritmische, dynamische karakter van alles in kaart te brengen. Wat betekent het dat alles met elkaar samenhangt? Hoe merken we dat, als mensen? Hoe merken we dat, als wereld?
Waar in het westers denken de nadruk binnen de gezondheidszorg op een ‘evidence based’ realiteit ligt, verliest het oosters denken nooit de ‘verbinding’, de ‘relativerende relatie’ uit het oog, net zo min als het gegeven dat er geen onderscheid is tussen fysiek, emotioneel en spiritueel. Alles is door elkaar geweven en heeft een specifieke functie binnen een bepaalde context (tijd en ruimte) waarbinnen het één niet zonder het ander kan. Wil er kwaliteit van leven ontstaan op individueel niveau, dan moet er een verbinding zijn met datgene wat kwaliteit van leven in zich heeft in het omvattende systeem.
Op het diepste niveau is dat volgens het oosterse denken het tijdloze en grenzeloze, de Ming, de wuji. De enigen die zich met dat diepste alomvattende en tegelijkertijd oorspronkelijke systeem kunnen verbinden, zijn wij. Onze gezondheid hangt samen met de kwaliteit (harmonie, zuiverheid) van die verbinding. Dat is een wezenlijk samen-spel.
Systeemgeneeskunde brengt dat samen-spel op een hoger niveau door het westers deductief denken te verbinden met het oosters relationerend relativerend synergetisch denken waardoor ieder mens beschouwd kan worden als een biopsychosociaal dynamisch zelforganiserend systeem binnen de verschillende omvattende systemen die op zichzelf ook weer dynamisch zelforganiserend zijn. Zowel in tijd en ruimte als in tijdloosheid en grenzeloosheid. Prachtig in elkaar geweven.
Begrippen als ‘personalized medicine’ komen dan in een ander daglicht te staan. Het gaat er voor onze kwaliteit van leven namelijk niet zozeer om hoe het met ons gaat, maar om wie we zijn in relatie tot de mensen die deel uitmaken van ons leven, onze woonomgeving, ons werk, onze samenleving, onze geschiedenis (zowel persoonlijk als algemeen), etc. Het zou dan ook beter zijn te spreken van ‘personalized quality of life’.

Met Five Element acupuncture kun je een persoon d.m.v. acupunctuur helpen in balans en harmonie te komen met zijn eigen energie nadat hij door een gebeurtenis in zijn leven uit balans is gebracht. Het vraagt van de TCM-therapeut dus dat hij moet kunnen begrijpen waar een patiënt zich in zijn leven bevindt, waardoor hij uit evenwicht is gebracht en hoe hij dat zou willen veranderen. Door vervolgens de spirit van de acupunctuurpunten te gebruiken, kan de therapeut de persoonlijke energie van de patiënt in balans brengen en iemand op zijn persoonlijke levenspad helpen. Deze techniek is vooral effectief als de gezondheidsproblemen zijn veroorzaakt of beïnvloed door emotionele stress en onbalans.

Dat de eeuwenoude traditionele Chinese geneeskunst niet stilstaat, bewijst de opkomst van Abdominal acupuncture, ook wel ‘wonder therapie’ genoemd. Deze techniek, door Professor ZhiYun Bo in 1991 naar buiten gebracht, is gebaseerd op de regulatie van de navel (Ren-8 Shenque) als centraal punt. Het wordt beschouwd als het eerste systeem van regulatie, de basis van het meridiaansysteem en de verdeling van Qi en Bloed door het hele lichaam. Doel van de behandeling is lichaam en geest aan te passen, harmoniseren en opnieuw in evenwicht te brengen.
Abdominale acupunctuur wordt steeds populairder in China en in het Westen door zijn efficiëntie bij de behandeling van chronische, langdurige aandoeningen zoals problemen van het bewegingsapparaat, neurologische aandoeningen, duizeligheid, slapeloosheid, chronisch vermoeidheidssyndroom, spijsverteringsaandoeningen, enz. De cursus wordt door cursisten beoordeeld als een prachtige verbreding van hun acupunctuurvaardigheden.

Basic Theory of Ancient Greek Medicine and Greek Acupuncture vertelt het bijzondere verhaal van Hippocrates (460-370 BC), door ons gezien als de vader van de westerse geneeskunde omdat hij als eerste natuurlijke in plaats van bovennatuurlijke oorzaken voor ziekten zag. Minder bekend is dat Hippocrates in zijn werk On the Nature of Man een netwerk van phlebes of aderen heeft beschreven die geen verband hadden met de bloedvaten in het lichaam maar overeenkwamen met een netwerk van energetische kanalen (meridianen) die meer lijken op de Chinese meridianen dan op de bloedvaten uit de moderne westerse anatomie. Hippocrates heeft 72 acupunctuurpunten beschreven die onder meer de 2 weerspiegelen (Yin-Yang en Hippocrates’ theorie van Vuur en Water), de 3 (drie-eenheid van de menselijke natuur: beenmerg, bloed, darmen; de natuur van de menselijke ziel, volgens Plato: geest, emoties, verlangen) en de 4 (overeenkomend met de vier elementen en vier vloeistoffen; en het getal waardoor het aantal acupunctuurpunten op iedere meridiaan kan worden gedeeld).
Wat kunnen TCM’ers van deze 72 acupunctuurpunten-theorie leren? Hoe verhoudt de oude Chinese theorie van vijf elementen zich tot de oude Griekse theorie van vier elementen?

Hoe zou onze geneeskundige kennis eruit hebben gezien als de theorieën van Hippocrates’ niet terzijde waren geschoven ten gunste van het ‘evidence based’ denken?
Hoe zou onze gezondheidszorg eruit hebben gezien als Hippocrates’ ideeën over de therapeutische capaciteiten die een beoefenaar van gezondheidszorg volgens hem zou moeten bezitten, werkelijkheid waren geworden?
Hij geloofde dat een therapeut een heldere en diepe kennis van de menselijke natuur zou moeten hebben, en dat de basis voor therapie bestaat uit de morele competentie van een therapeut die zijn eigen deugdzaamheid ten behoeve van de patiënt zou moeten cultiveren. Op een spiritueel niveau verstond hij daaronder zelfkennis, gebed, en het streven naar matiging en waarheid. Op een emotioneel niveau gaat het om cultivering van liefde en compassie. Op het niveau van verlangen, is ‘deugdzaamheid’ zelfbeheersing voor geneugten en genoegens. Door het verwerven en cultiveren van ‘deugdzaamheid’ op alle niveaus van de menselijke ziel, bereikt de behandelaar een staat van zelfverbetering terwijl hij positieve energie aan zijn patiënten geeft.

Is dat niet precies hetzelfde als wat er van een TCM-therapeut verwacht wordt bij de behandeling van zijn patiënten? Hoe dicht ligt dat wel niet tegen de relatie met wuji aan? Hoe bijzonder is de kracht van die onbegrensde tijdloze relatie met onze wuji wel niet, waar wij mensen al eeuwenlang toe in staat zijn?

Dank u wel voor het lezen van deze mailing.
Wij hopen u op een van onze cursussen te mogen begroeten.
© International Lectures | PO Box 1814 | NL-3800 BV Amersfoort | T: +31 611269709 | E: info@internationallectures.nl